Bungeejumpen: wanneer veert het elastiek terug?

Het verschil in waardering tussen groei- en waardeaandelen is nog nooit zo groot geweest. Hoe extreem moet het worden, voor de elastische band terugspringt? Als ik mijn mailbox moet geloven is nu het moment. Maar je moet waarderingen nooit gebruiken om markten te timen.

 

Laat ik de hand in eigen boezem steken: in iedere collegecyclus en in ieder klantgesprek roep ik dat waarde beter is dan groei. In mijn eerste column stelde ik dat waarde al tien jaar achterblijft op groei. Als fan van ondergewaardeerde aandelen waren de afgelopen jaren niet makkelijk. Hoe duurder de aandelen, hoe verder de groei zich in de toekomst bevindt en hoe beter het rendement. Helaas zie ik dat nu niet meteen veranderen.

 

Mijn mailbox stroomt vol met grafieken die het extreme verschil tonen tussen goedkope waardeaandelen en dure groeiaandelen. Dit is het moment voor de draai: het kan alleen maar beter worden. Het probleem is alleen: die berichten kreeg ik vorig jaar ook. En ze komen (bijna) altijd van partijen met een belang. Waardebeleggers met dramatische performance en angst om klanten kwijt te raken groot.

 

Ooit krijgen ze gelijk. Het verschil in waarderingen tussen groei en waarde is een goede voorspeller van een draai. Maar op de lange termijn, zo leer ik mijn studenten. Nooit op korte termijn omdat het altijd extremer kan. Ik zie het elastiek waaraan deze beleggers bungelen nog niet echt terugveren. Waarom?

 

Ten eerste vanwege economische redenen. De rente blijft nog langer laag. En waardeaandelen gedijen bij groei en hogere rentes. Beleggers gaan in de post-corona wereld op zoek naar strategische winnaars. We betalen voor de zekerheid van ‘marktleiders’ van de toekomst. En beleggers zullen zeker te veel betalen. Zoals altijd voor groei. 

 

Ten tweede is er platte marktpsychologie. Waardeaandelen blijven al lange tijd enorm achter bij groei. Maar voor het ultieme dieptepunt moet de handdoek in de ring. In eerdere periodes waarin waarde langdurig achterbleef bij groei, zag je bijvoorbeeld dat sommige portfoliomanagers hun baan verloren door gebrek aan performance. Dat is nu (nog) niet het geval. Om in de bungeemetafoor te blijven: er moeten een paar managers kopje onder. Het moment dat de mails met grafieken verstommen en er bijna geen waardebeleggers meer over zijn om hun verlies te nemen.

 

Deze les is een harde: extremen zijn op de lange termijn onhoudbaar. Maar sommige bungeejumps kunnen frustrerend lang duren. 

 

Roelof Salomons
Roelof Salomons
Investment Adviseur
Contact met een consultant