In de WIA zijn twee regelingen te onderscheiden:

• Inkomensvoorziening volledig arbeidsongeschikten (IVA). De regeling is van toepassing voor werknemers die 80-100% arbeidsongeschikt zijn.
• Regeling Werkhervatting Gedeeltelijk Arbeidsgeschikten (WGA) is van toepassing voor werknemers die 35-80%, of volledig maar niet duurzaam, arbeidsongeschikt zijn.

Het eigen risicodragerschap heeft betrekking op de WGA. Voor de IVA kan men geen eigen risicodrager worden. Eigen risicodragen betekent dat naast het loon dat uw gedeeltelijk arbeidsgeschikte medewerker nog verdient, ook de WGA-uitkering voor uw rekening komt voor een periode van maximaal 10 jaar. Heeft de betrokkene na die periode nog steeds recht op een uitkering, dan komt die uitkering voor rekening van het UWV.

De uitkering komt niet helemaal voor uw rekening. Hoeveel het UWV bij u verhaalt is afhankelijk van het type WGA-uitkering die uw (ex-)medewerker ontvangt:

• een loongerelateerde uitkering
• een loonaanvullingsuitkering
• een vervolguitkering

Klik voor meer informatie (inclusief rekenvoorbeelden) over de verschillende uitkeringen.

De loongerelateerde uitkering ontvangt men bij instroom in de WIA en duurt maximaal 3 jaar en 2 maanden. De duur is afhankelijk van het arbeidsverleden en gekoppeld aan de loongerelateerde fase in de Werkloosheidswet (WW).

Deze uitkering bedraagt 70% van het verschil tussen het oude loon en het nieuwe loon.

Zowel u, als uw (ex-)werknemer, heeft er alle belang bij dat de verdiencapaciteit zo volledig mogelijk wordt benut. Hoe meer de werknemer verdient hoe hoger zijn totale inkomen is en des te lager is dan de loongerelateerde uitkering die voor uw rekening komt.

De hoogte van de uitkeringen wordt periodiek geïndexeerd, meestal per 1 januari en per 1 juli. De hoogte van de uitkering verandert daardoor ook. Dit doet het UWV automatisch. Betaalt u zelf de uitkering aan uw (ex-)medewerkers, dan moet u die uitkering zelf aanpassen.

De loonaanvullingsuitkering ontvangt men na de loongerelateerde uitkeringfase indien de verdiencapaciteit in voldoende mate wordt benut, dat wil zeggen voor tenminste 50%. De hoogte van de uitkering is 70% van het verschil tussen het oude loon en het loon dat men nog zou kunnen verdienen, ofte wel 70% van het arbeidsongeschikte deel van het oude inkomen. De werknemer heeft belang bij een zo maximaal mogelijk invulling van de verdiencapaciteit. Elke euro die meer wordt verdiend is terug te zien in zijn totale inkomen. Die stijgt dan ook met één euro.
 

Het “eigen risicodragen” geldt dus niet voor de loonaanvullingen die boven het niveau van een (fictieve) vervolguitkering uitkomen. De overheid heeft hier voor gekozen, omdat anders een werkgever belang zou hebben bij het onvoldoende of niet benutten van de verdiencapaciteit door een medewerker. De werknemer krijgt in zo’n geval de fors lagere vervolguitkering hetgeen tot lagere lasten van de werknemer zou leiden.

De vervolguitkering ontvangt men als men de verdiencapaciteit onvoldoende weet te benutten, dat wil zeggen voor minder dan 50%. De hoogte van de uitkering bedraagt 70% van het minimumloon maal het arbeidsongeschiktheidspercentage. Ook hier geldt dat de werknemer belang heeft bij het vinden van een baan met een inkomen. Elke euro die wordt verdiend doet het totale inkomen met die euro toenemen en wanneer de verdiencapaciteit voor tenminste 50% wordt benut, komt hij in aanmerking voor de hogere loonaanvullingsuitkering.
 

Als eigen risicodrager is het van groot belang een werknemer zo volledig mogelijk te re-integreren:

• hoe hoger het nieuwe inkomen is, des te lager is de WGA-uitkering die voor uw rekening komt;
• wanneer door, bijvoorbeeld, her- en omscholing de arbeidsongeschiktheid lager dan 35% wordt, valt de werknemer buiten de WGA en valt daarmee dus buiten uw financiële verantwoordelijkheid in het kader van uw eigen risicodragerschap.